Naarmate de EU-heffing op niet-gerecycled plastic stijgt naar€ 1,- per kilogram in 2028-van € 0,80-aluminium-kunststofcomposietverpakkingen staan voor een afrekening. De belasting, gekoppeld aan de inflatie en ingebed in de langetermijnbegroting van het blok,-, is meer dan een begrotingsaanpassing-het is een harde impuls in de richting van circulariteit. Voor fabrikanten van meer-laagse zakjes, stazakken en vloeistofverpakkingen neemt de druk toe.
De recyclinguitdaging
Aluminium-kunststoflaminaten worden gewaardeerd in verpakkingen voor voedingsmiddelen, farmaceutische producten en dranken vanwege hun ongeëvenaarde barrière-eigenschappen. Toch onder deVerordening verpakking en verpakkingsafval (PPWR), die begin 2025 van kracht werd, moeten alle verpakkingen dat zijnrecyclebaar in 2030, met escalerende doelstellingen:50% voor plastic en aluminium in 2025, oplopend tot 70% voor aluminium en 55% voor plastic in 2030.
Het probleem? Terwijl aluminium blikjes genieten74,5% gemiddelde recyclingpercentages in Europa(En99% in het Duitse statiegeld-systeem), flexibele verpakkingsproblemen met meerdere- materialen. De versmelting van aluminiumfolie met polyethyleen of polypropyleen maakt mechanische recycling vrijwel onmogelijk. Aluminium Deutschland waarschuwt daarvoorGerecycleerd plastic van voedsel-kwaliteit blijft schaars, gedomineerd door een handvol leveranciers, te midden van hevige mondiale concurrentie.
Innovatie versus infrastructuur
Technologieën voor chemische recycling en delaminatie (zoals hydro-pulping in afzonderlijke lagen) bieden hoop. Proefprojecten in China hebben resultaten opgeleverd50% recyclingpercentagesvoor vergelijkbare composieten-maar de Europese infrastructuur is er nog niet klaar voor. Teruggewonnen aluminium komt vaak terecht in toepassingen van lagere- kwaliteit, en niet in verpakkingen met een hoge- barrière. Zondergestandaardiseerde inzamelsystemen-een belangrijke PPWR-vereiste-schaling blijft een uitdaging.
Een lappendeken van beleid
De groene belastingheffing van de EU is niet uniform.Duitslandlegt producentenvergoedingen op via zijn Einwegkunststofffondsgesetz,Frankrijkvertrouwt op regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid (EPR), enItaliëheeft zijn plasticbelasting uitgesteld tot 2026. Deze fragmentatiedrijft de nalevingskosten opvoor grensoverschrijdende leveranciers-.
Slechter,Achttien EU-landen lopen het risico de afvaldoelstellingen voor 2025 niet te halen, aldus het Europees Milieuagentschap. De recyclingpercentages in Oost-Europa schommelen rond36-38%, ver achter die van Duitsland99%-een kloof die zijn oorsprong vindt in inefficiënties bij het verzamelen, en niet in consumentengewoonten.
De weg vooruit
Voor producenten van aluminium-verpakkingen is aanpassing niet-onderhandelbaar:
Ontwerp voor recycleerbaarheid: Verschuiving naar mono{0}}materiaalstructuren (bijvoorbeeld ultra-dunne metallisatie) of scheidbare lagen die voldoen aan de veiligheidsnormen van de EFSA.
Veilige gerecyclede toeleveringsketens: Lange-termijncontracten met recyclers zijn van cruciaal belang-De gesloten-aluminium cups van Ball CorporationEnChina's rPET-doorbraken van voedsel-kwaliteitbewijzen dat het mogelijk is.
Drang naar harmonisatie: Pleitbezorger voor EU-brede EPR- en statiegeld-regelingen.Het vrijwel-totale aluminiumterugwinningspercentage in Duitsland laat zien dat het model werkt.
De belasting van € 1/kg is niet slechts een kostenpost-het is een signaal. De industrie moet evolueren, anders riskeert ze veroudering.
